Usama Ibn Ladin
Urodził się 10 marca 1957 roku w bogatej rodzinie w Arabii Saudyjskiej[1]. Jego ojciec był Jemeńczykiem, a matka Syryjką. W trakcie lat szkolnych przyłączył się do Bractwa Muzułmańskiego. Gdy w roku 1979 wojska radzieckie najechały Afganistan udał się do Pakistanu i zajął się organizowaniem pieniędzy i zaopatrzenia dla afgańskich bojowników. W swojej działalności korzystał też ze znacznego majątku odziedziczonego po ojcu - ustosunkowanym przedsiębiorcy budowlanym. Dzięki swoim organizacyjnym zdolnościom stworzył z arabskich ochotników (tzw. arabskich Afganów) sprawną organizację - Al Kaidę (baza), która w tamtym okresie korzystała z hojnego wsparcia USA, Arabii Saudyjskiej i Pakistanu. Gdy Armia Radziecka opuściła Afganistan ochotnicy zaczęli wracać do domu. Po zajęciu Kuwejtu przez Irak zaproponował Saudom utworzenie armii ochotników do obrony Arabii Saudyjskiej. Władcy Arabii odrzucili jednak jego ofertę i poprosili o pomoc Stany Zjednoczone. W 1991 roku został wydalony z Arabii Saudyjskiej. Kolejne lata spędził w Sudanie, gdzie wspierał miejscowy islamski rząd. W tym czasie za swoich głównych wrogów uznał Saudów i USA. Al Kaida zaczęła nawiązywać ścisłą współpracę z licznymi ugrupowaniami islamskich fundamentalistów. Rosnącej w siłę organizacji przypisuje się następujące zamachy:
- 1993 - eksplozja furgonetki-bomby w podziemnym garażu World Trade Center
- 1996 - zabicie 19 amerykańskich żołnierzy w Arabii Saudyjskiej
- 1998 - zamach na amerykańskie ambasady w Nairobi (Kenia) i Dar es Salam (Tanzania)